• Prawo cywilne
  • Artykuł pochodzi z numeru IUSTITIA 4(10)/2012, dodano 17 lutego 2013.

Dopuszczalność przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty sądowej

Marcin Jagodziński

(inne teksty tego autora)

Niniejszy artykuł dotyczy dopuszczalności przywrócenia terminu do uiszczenia opłaty sądowej od czynności procesowej w sprawach cywilnych. Autor odnosi się do dotychczasowego stanowiska doktryny i judykatury, wskazując na dwa istniejące przeciwstawne poglądy przedstawione w orzecznictwie SN oraz rozbieżności wśród przedstawicieli nauki prawa.

Wprowadzenie

Przywrócenie terminu zaliczyć należy do kategorii środków prawnych1. Instytucję tę trzeba usytuować wśród środków restytucyjnych, które posiadają odmienne uzasadnienie i cele, jednak składają się na restitutio in integrum (przywrócenie do stanu pierwotnego)2. Ratio legis tej instytucji to zagwarantowanie możliwości dokonania czynności procesowej w przypadku uchybienia terminowi jej dokonania bez winy3. Uznanie dopuszczalności przywrócenia terminu jest przejawem uzasadnionego zmniejszenia formalizmu procesowego4. Regulacja przywrócenia terminu jest wyjątkiem, a jednocześnie przeciwwagą wobec rygorystycznego przepisu art. 167 KPC. W wielu przypadkach jej zastosowanie jest warunkiem sine qua non urzeczywistnienia prawa do zaskarżenia orzeczenia, a w konsekwencji gwarancją procesową prawa do sądu i fundamentem sprawiedliwej procedury5. Przesłanki przywrócenia terminu zostały określone w art. 168–172 KPC6.
Dostęp do pełnych tekstów mają zalogowani (Login) Użytkownicy będący członkami SSP „Iustitia” lub prenumeratorami Kwartalnika (wersji drukowanej lub elektoroniczej - możliwość zakupu prenumeraty www.e-księgarnia.beck.pl)