• Prawo karne
  • Artykuł pochodzi z numeru IUSTITIA 1(7)/2012, dodano 23 kwietnia 2012.

Krytycznie o karalności stalkingu po nowelizacji Kodeksu karnego (art. 190a)

dr Sebastian Ładoś, dr Marcin Warchoł

(inne teksty tego autora)

Niniejszy artykuł dotyczy problematyki stalkingu jako zjawiska społecznego, psychologicznego i karnoprawnego, ze szczególnym uwzględnieniem nowelizacji Kodeksu karnego, która weszła w życie w dniu 6.6.2011 r.1 Zagadnienie to zostało przedstawione na tle szkicu prawnoporównawczego oraz doświadczeń organów procesowych w innych systemach prawnych. Wskazana nowelizacja spotkała się w piśmiennictwie głównie z aprobatą, jednak, zdaniem Autorów, rozważenia wymaga, czy sama karalność stalkingu rzeczywiście pozwoli na zwalczanie tego zjawiska i zapewni ochronę interesu pokrzywdzonego. Treść art. 190a KK budzi wątpliwości i rodzi obawę, że w praktyce dojdzie do wielu przypadków niepotrzebnego angażowania organów ścigania i wszczynania postępowań karnych w sprawach, które nie powinny być rozstrzygane na gruncie prawa karnego. Autorzy podkreślają, że skuteczne przeciwdziałanie stalkingowi wymaga profesjonalnej terapii psychologicznej, skierowanej nie tylko do ofiary, ale także, a może przede wszystkim, do sprawcy. Sama penalizacja stalkingu nie rozwiąże problemu społecznego, w dodatku nieprecyzyjnie skonstruowany przepis może być źródłem problemów interpretacyjnych i niejednokrotnie nieuzasadnionych zawiadomień organów ścigania.

Dostęp do pełnych tekstów mają zalogowani (Login) Użytkownicy będący członkami SSP „Iustitia” lub prenumeratorami Kwartalnika (wersji drukowanej lub elektoroniczej - możliwość zakupu prenumeraty www.e-księgarnia.beck.pl)