Artykuł 75 § 1a Kodeksu karnego – oczekiwania a rzeczywistość

[hidepost=1]

Nowelizacja art. 75 Kodeksu karnego – uwagi praktyka

Analizując nowelizację art. 75 KK, która weszła w życie w związku z ZmPrzemRodzU, chciałbym zwrócić uwagę na dwie istotne wątpliwości, które mogą spowodować wiele trudności w pracy orzeczniczej.

Zgodnie z treścią art. 75 § 1a KK: „Sąd zarządza wykonanie kary jeżeli skazany za przestępstwo popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą w okresie próby rażąco narusza porządek prawny, ponownie używając przemocy lub groźby bezprawnej wobec osoby najbliższej lub innej osoby małoletniej zamieszkujących wspólnie ze sprawcą”.

Obligatoryjne zarządzenie wykonania warunkowo zawieszonej kary ma zatem nastąpić, jeżeli skazany ponownie popełni przestępstwo na szkodę osoby wskazanej w treści przepisu. Fakt, że w art. 75 § 1a KK, w przeciwieństwie do art. 75 § 2 KK, słowo „przestępstwo” nie zostaje użyte, nie ma tutaj żadnego znaczenia. Sąd postanowieniem wydanym w toku postępowania wykonawczego miałby zatem przypisać skazanemu zachowanie wyczerpujące znamiona jednego z przestępstw wymienionych w art. 75 § 1a KK.

Niezwykle istotnym problemem jest tym samym zgodność art. 75 § 1a KK z art. 42 ust. 3 Konstytucji: „Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu”. Sędziowie orzekający w postępowaniu wykonawczym będą musieli odpowiedzieć na pytanie, czy na gruncie art. 42 ust. 3 Konstytucji dopuszczalne jest przypisanie podsądnemu zachowania wyczerpującego znamiona przestępstwa w postanowieniu, czyli orzeczeniu innym niż wyrok. Przypomnę, że wątpliwości co do konstytucyjności nakazów karnych były powodem wprowadzenia do KK wyroków nakazowych.

[/hidepost]