Dochodzenie roszczeń w postępowaniu grupowym – wybrane problemy praktyczne
[hidepost=1]
Rola sędziów
Aby cele założone przez ustawodawcę zostały osiągnięte, niezbędna będzie właściwa postawa sądów rozpatrujących powództwa grupowe. Niezmiernie ważne jest, aby sędziowie rozpoznający wskazane sprawy zachowali daleko idącą ostrożność, w szczególności w pierwszych fazach procesu, gdy rozstrzygana jest dopuszczalność postępowania grupowego oraz ustalenie składu osobowego grupy.
Jak pokazuje praktyka zagraniczna, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, instytucja pozwu grupowego często jest wykorzystywana jako narzędzie nacisku na przedsiębiorców w celu wymuszenia zawarcia ugody. Pozwany częstokroć nie chcąc ryzykować długiego i kosztownego procesu, który często negatywnie odbija się na jego notowaniach, zawiera niekorzystną dla siebie ugodę. Dzieje się tak nawet w wypadku, gdy powództwa są oparte na stosunkowo wątpliwych podstawach prawnych. Jak przyznają sami twórcy regulacji dotyczących postępowania grupowego w Stanach Zjednoczonych, instytucja ta stała się bardzo problematyczna zarówno dla wymiaru sprawiedliwości (olbrzymia ilość spraw), jak i dla pozwanych (prawnicy, licząc na wysokie honoraria, składali pozwy zbiorowe bez względu na meritum sprawy licząc, że wymuszą na pozwanych zawarcie ugody)40.
Rolą sędziów będzie rozstrzygnięcie, czy w danym wypadku złożenie powództwa grupowego jest dopuszczalne w świetle ustawy i czy osobom występującym z takim roszczeniem można nadać status członka grupy. Niejednokrotnie od tych decyzji sądu zależeć będzie w istocie los całego postępowania.
Krystian Mularczyk -autor jest radcą prawnym, członkiem kolegium redakcyjnego „ADR Arbitraż i Mediacja”.
Grzegorz Miś - autor jest aplikantem radcowskim, doktorantem na Wydziale Prawa, Administracji i Ekonomii Uniwersytetu Wrocławskiego.
1 Dz.U. z 2010 r. Nr 7, poz. 44; dalej jako: PostGrupU.
2 P. Grzegorczyk, Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym: ogólna charakterystyka, Warszawa 2011, s. 19.
3 T. Jaworski, P. Radzimierski, Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Komentarz, Warszawa 2010, s. 4.
4 Ibidem, s. 273.
5 Dz.U. Nr 50, poz. 331 ze zm.
6 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 126.
7 M. Sieradzka, Ustawa o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym. Komentarz, Warszawa 2010, s. 32–33.
8 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 122.
9 M. Sieradzka, op. cit., s. 118.
10 Ibidem.
11 P. Pietkiewicz [w:] M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 73–88.
12 Por. P. Grzegorczyk, op. cit., s. 50.
13 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 94.
14 Ibidem, s. 93.
15 M. Sieradzka, op. cit., s. 120.
16 M. Rejdak [w:] M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 98.
17 Zob. W. Kotowski, B. Kurzępa, Komentarz do ustawy z 12.12.2009 r. o dochodzeniu roszczeń w postępowaniu grupowym, Warszawa 2010, s. 21.
18 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 94.
19 P. Grzegorczyk, op. cit., s. 54.
20 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 102.
21 P. Grzegorczyk, op. cit., s. 53.
22 W. Kotowski, B. Kurzępa, op. cit., s. 45.
23 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 102.
24 Ibidem, s. 104.
25 Ibidem, s. 14 i n.
26 W. Kotowski, B. Kurzępa, op. cit., s. 37–38.
27 M. Sieradzka, op. cit., s. 179.
28 W. Kotowski, B. Kurzępa, op. cit., s. 20.
29 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 178.
30 T. Jaworski, P. Radzimierski, op. cit., s. 273.
31 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 214.
32 T. Jaworski, P. Radzimierski, op. cit., s. 396.
33 W. Kotowski, B. Kurzępa, op. cit., s. 53.
34 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 271.
35 P. Grzegorczyk, op. cit., s. 89.
36 M. Rejdak, P. Pietkiewicz, op. cit., s. 272.
37 M. Sieradzka, op. cit., s. 263.
38 W. Kotowski, B. Kurzępa, op. cit., s. 26.
39 P. Grzegorczyk, op. cit., s. 92.
40 William T. Coleman Jr., Pozwy zbiorowe: plany to za mało, Rzeczp. z 28–29.11.2009 r., s. C5.
[/hidepost]