Dowodowe wykorzystanie wykazu połączeń telekomunikacyjnych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia
[hidepost=1]
Przemysław Domagała - autor jest sędzią Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi.
dr Dominika Dróżdż - autorka jest adiunktem w Społecznej Wyższej Szkole Przedsiębiorczości i Zarządzania w Łodzi.
1J. Misztal-Konecka, J. Konecki, Billing jako dowód w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, PiP Nr 7/2010, s. 78–87.
2Z punktu widzenia praktyki jest to szczególnie istotne w sprawach o tzw. stalking, tj. złośliwe niepokojenie, o którym mowa wart. 107 KW. Ostatnio przybiera ono najczęściej formy uporczywego wysyłania do pokrzywdzonego wiadomości tekstowych obraźliwej treści lub blokowania jego numeru telefonu przez nawiązywanie coraz to nowych połączeń. Równie powszechne co stalking jest wywoływanie fałszywym alarmem, np. o podłożonej bombie, niepotrzebnych czynności służb publicznych, co może stanowić wykroczenie z art. 66 § 1 KW; por. wyrok SA w Katowicach z 26.2.2009 r., II AKa 3/09, OSA w Katowicach Nr 2/2009, poz. 6.
3Rodzaj połączenia (wiadomość SMS, MMS, połączenie głosowe), czas jego rozpoczęcia i zakończenia, numery łączących się telefonów, numery IMEI aparatów, z których wykonywane było połączenie, identyfikacja miejsca (stacji bazowych), z których wykonywane było połączenie.
4Art. 159 ust. 1 ustawy z 16.7.2004r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz.1800 ze zm.; dalej jako: PrTelekom) stanowi, że tajemnica komunikowania się w sieciach telekomunikacyjnych, zwana dalej „tajemnicą telekomunikacyjną”, obejmuje: 1) dane dotyczące użytkownika; 2) treść indywidualnych komunikatów; 3) dane transmisyjne, które oznaczają dane przetwarzane dla celów przekazywania komunikatów w sieciach telekomunikacyjnych lub naliczania opłat za usługi telekomunikacyjne, w tym dane lokalizacyjne, które oznaczają wszelkie dane przetwarzane w sieci telekomunikacyjnej wskazujące położenie geograficzne urządzenia końcowego użytkownika publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych; 4) dane o lokalizacji, które oznaczają dane lokalizacyjne wykraczające poza dane niezbędne do transmisji komunikatu lub wystawienia rachunku; 5) dane o próbach uzyskania połączenia między określonymi zakończeniami sieci telekomunikacyjnej.
5J. Misztal-Konecka, J. Konecki, op.cit., s. 87.
6I KZP 4/06, OSNKW Nr 6/2006, poz. 53, zob. J. Misztal-Konecka, J. Konecki, op.cit., s. 82. Sprawa dotyczy ujawnienia tajemnicy bankowej policji. Zważywszy, że ani ustawa z 29.8.1997r. – Prawo bankowe (t. jedn.: Dz.U. z2002 r. Nr 72, poz.665 ze zm.; dalej jako: PrBank), ani przepisy żadnej innej ustawy, nie przewidują expressis verbis uprawnienia policji do ubiegania się o ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę bankową w związku z postępowaniem w sprawie o wykroczenie, stwierdzić należy, iż w przedstawionym układzie procesowym bank nie mógł udzielić policji żądanych informacji. Ujawnienie informacji stanowiących tajemnicę bankową w związku z prowadzonym przez policję postępowaniem w sprawach o wykroczenie mogło nastąpić jedynie za zgodą beneficjenta tej tajemnicy, wyrażoną przy zachowaniu rygorów zawartych w treści art.104 ust. 3 PrBank.
7Wyroki WSA wWarszawie z 30.8.2006 r., II SA/Wa 809/05, Legalis i z 10.10.2006 r., II SA/Wa 642/05, Legalis; por. J. Misztal-Konecka, J. Konecki, op.cit., s. 83.
8DL-P-J-023-168/08, niepubl.
9I OSK 37/07, Legalis.
10Dz.U. Nr 123, poz. 779 ze zm.
11Z zaprezentowanym stanowiskiem w pełni koresponduje wyrok NSA z 28.1.2003 r., II SA 2210/01, niepubl., który pomimo, że został wydany na gruncie poprzednio obowiązującej ustawy z 21.7.2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 73, poz. 852 ze zm.), zachował swoją aktualność na tle aktualnego stanu prawnego.
12„Tajemnica telekomunikacyjna i ochrona danych użytkowników końcowych”.
13Dz.Urz. L Nr 201 z 31.7.2002 r., s. 37; dalej jako: dyrektywa 2002/58.
14Wyrok SN z 9.6.2006 r., III PK 30/06, OSNAPiUS Nr 11–12/2007, poz. 160, OSP Nr 7–8/2008, poz.82; wyrok NSA z 7.11.2008 r., II GSK 452/08, niepubl.; wyrok TS z 12.7.1979r. w sprawie C-9/79, Marianne Wörsdorfer, née Koschniske przeciwko Raad van Arbeid, ECR 2717, § 6, Legalis.
15M.A. Nowicki, Słownik Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, Warszawa 2004, s. 66.
16Wyrok z29.1.2008 r., C-275/06, § 51, MoP Nr 4/2008, s. 174.
17Zob. wyrok TK z 20.6.2005 r., K 4/04, OTK-A Nr 6/2005, poz.64.
18Wyrok TS z12.11.1969 r. w sprawie C-29/69, Erich Stauder przeciwko Stadt Ulm-Sozialamt, ECR 425, Orzecznictwo ETS 2003, poz.32, Legalis; art. 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, Dz.Urz. C Nr 303 z14.12.2007 r., s. 1.
19Wyrok TS z14.5.1974 r., C-4/73, ECR 491, § 14, Orzecznictwo ETS 2003, poz. 33, Legalis.
20Wyrok TS z 13.7.1989 r., C-5/88, Hubert Wachauf przeciwko Bundesamt für Ernährung und Forstwirtschaft, ECR 2609, § 18, Legalis.
21Wyrok TS z 13.4.2000 r., C-292/97, Kjell Karlsson and Others, ECR 2000 I-02737, § 45, Legalis.
[/hidepost]