Praktyczne aspekty wydawania przez sąd europejskiego nakazu zapłaty
[hidepost=1]
Wezwanie do uzupełnienia i poprawienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty
W przypadku, gdy pozew nie spełnia warunków wskazanych w art. 7, sąd na podstawie art. 9 ust. 1 rozporządzenia 1896/2006 umożliwia powodowi uzupełnienie lub poprawienie pozwu chyba, że roszczenie jest oczywiście nieuzasadnione lub pozew jest niedopuszczalny. Sąd posługuje się w takiej sytuacji formularzem B, określonym w załączniku II20.
Na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia 1896/2006 pozew o wydanie ENZ składa się przy użyciu formularza A. W doktrynie przyjęto, że niezłożenie pozwu na formularzu A jest brakiem formalnym, o uzupełnienie którego należy wezwać na podstawie art. 9 rozporządzenia 1896/200621.
Sąd przesyłając formularz B wskazuje według kodu, jaki element pozwu powinien ulec uzupełnieniu lub poprawieniu oraz obok kodu precyzuje, w jaki sposób (w jakim zakresie) pozew powinien zostać uzupełniony lub poprawiony i określa odpowiedni termin.
Zagadnienie dotyczące wymogów, które ma spełniać pozew, zostało podniesione w pytaniu prejudycjalnym Sądu Okręgowego we Wrocławiu skierowanym do TS22:
„1) Czy przepis art. 7 rozporządzenia nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 12.12.2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty, należy interpretować w ten sposób, że:
a) reguluje on wyczerpująco wszelkie wymogi, jakim powinien odpowiadać pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, czy
b) określa jedynie minimalne wymogi takiego pozwu, a w zakresie nieuregulowanym w tym przepisie do wymogów formalnych pozwu stosować należy przepisy prawa krajowego?
2) W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1b), czy w sytuacji, gdy pozew nie spełnia wymogów formalnych, które są przewidziane w prawie państwa członkowskiego (np. nie dołączono odpisu pozwu przeznaczonego dla strony przeciwnej lub nie wskazano wartości przedmiotu sporu), wezwanie powoda do uzupełnienia tych braków winno nastąpić w oparciu o przepisy prawa krajowego – zgodnie z art. 26 Rozporządzenia, czy też w trybie art. 9 Rozporządzenia?”
Z uwagi na okoliczność, że rozporządzenie 1896/2006 nie rozstrzyga o konieczności załączania do pozwu jakichkolwiek dokumentów ani o konsekwencjach ich niezałączenia, nie można przyjąć na chwilę obecną (do czasu rozstrzygnięcia przez TS), że zastosowanie może mieć art. 9 rozporządzenia. Zastosowanie powinien mieć przepis art. 26 rozporządzenia 1896/2006 w związku z przepisem krajowym.
Powód składając pozew o wydanie ENZ powinien dołączyć do niego przynajmniej po jednym odpisie pozwu dla każdego z pozwanych. W przypadku niedołączenia odpisu pozwu przewodniczący powinien wezwać do uzupełnienia lub poprawienia pozwu o wydanie ENZ na podstawie art. 130 § 1 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia 1896/2006 poprzez załączenie takiego odpisu. W przypadku niewykonania polecenia, przewodniczący powinien zwrócić pozew mocą zarządzenia na podstawie art. 130 § 2 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia 1896/2006.
Przy ocenie spełnienia wymogów pozwu, w przypadku wniesienia go przez pełnomocnika, sąd sprawdzający pozew o wydanie ENZ powinien badać również, czy został on wniesiony przez umocowanego pełnomocnika procesowego i czy załączono do pozwu pełnomocnictwo. Pełnomocnictwo załączone do pozwu o wydanie ENZ podlega zatem ocenie na podstawie art. 130 § 1 i 2 KPC. Z uwagi na brak szczególnej regulacji w rozporządzeniu 1896/2006 oraz w przepisach KPC, przewodniczący powinien wezwać do przedłożenia pełnomocnictwa na podstawie art. 130 § 1 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia. W przypadku niewykonania polecenia przewodniczący powinien zwrócić pozew mocą zarządzenia na podstawie art. 130 § 2 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia 1896/2006.
Analizując rozporządzenie 1896/2006 pojawia się wątpliwość dotycząca kwestii uiszczania opłaty od pozwu. Według prawa polskiego wniesienie opłaty od pisma procesowego nie jest wymaganiem formalnym pozwu23. Zgodnie jednak z art. 130 § 1 KPC, jeśli od pisma nie uiszczono należnej opłaty, przewodniczący wzywa stronę do opłacenia go, pod rygorem zwrócenia pisma.
Z uwagi na okoliczność, że w tych sytuacjach rozporządzenie 1896/2006 nie przewiduje możliwości odrzucenia pozwu, sąd może wydać odpowiednie orzeczenie stosując własne przepisy procesowe. W Polsce uznano, że w przypadku nieopłacenia pozwu, przewodniczący powinien zwrócić pozew mocą zarządzenia na podstawie art. 130 § 2 i 4 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia 1896/200624. Wcześniej powinien jednak wezwać powoda do uiszczenia opłaty na podstawie art. 130 § 1 lub art. 130 § 11 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia 1896/2006. W sytuacji, gdy powód jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, a pozew nie został opłacony, powinien on zostać zwrócony zarządzeniem przewodniczącego na zasadzie art. 130² § 1 KPC w zw. z art. 26 rozporządzenia 1896/200625.
Warto w tym miejscu zauważyć, że rozporządzenie 1896/2006 nie przewiduje definicji pojęcia niedopuszczalność pozwu. Z zestawienia art. 8 i 9 może wynikać, że pozew o wydanie ENZ jest niedopuszczalny, gdy nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 2, 3, 4 i 6.
[/hidepost]