Przestępstwo z art. 212 § 2 KK jako jedno z przestępstw popełnianych za pośrednictwem Internetu

Justyna Plechowska-Łukowska – autorka jest prokuratorem Prokuratury Rejonowej we Włocławku, absolwentką studiów prawa brytyjskiego i europejskiego Uniwersytetu Cambridge oraz podyplomowych studiów problemów przestępczości komputerowej UMK w Toruniu.
¹ K.J. Jakubski, Komputerowy nośnik informacji jako dokument w polskim procesie karnym, „Przegląd Policyjny” Nr 3/1997, s. 5–6.
² A. Adamski, Prawo karne komputerowe, Warszawa 2000, s. 30–34.
³ K.J. Jakubski, Sieci komputerowe a przestępczość [w:] Materiały konferencyjne Trzeciego Forum Teleinformatyki „Bezpieczeństwo ­systemów tele­informatycznych”, pod red. K.J. Jakubskiego, Legionowo 22–23.10.1997 r.
⁴ W. Kulesza, Zniesławienie i zniewaga. Ochrona czci i godności osobistej w polskim prawie karnym, Warszawa 2006, s. 128.
⁵ A. Lach, Ściganie zniesławienia popełnionego w Internecie, MoP Nr 21/2010, s. 1169.
⁶ M. Sowa, Odpowiedzialność karna sprawców przestępstw internetowych, Prok. i Pr. Nr 4/2002, s. 62.
⁷ R. Kłoczko, Prawo właściwe dla zobowiązań wynikających z deliktów internetowych naruszenia dóbr osobistych, niepubl.
⁸ Postanowienie SN z 7.5.2008 r., III KK 234/07, OSNKW Nr 9/2008, poz. 69.
⁹ T. Fołta, A. Mucha, Zniesławienie i znieważenie w Internecie, Prok. i Pr. Nr 11/2006, s. 52–54.
¹⁰ Postanowienie SN z 29.6.2010 r., I KZP 7/10, OSNKW Nr 9/2010, poz. 75. Sąd Najwyższy nie podzielił zapatrywania wyrażonego przez M. Sowę (op. cit., s. 68), który stwierdził, że w przypadku przestępstw internetowych polegających na prezentowaniu treści zakazanych przez prawo, stan bezprawności utrzymuje się przez cały okres, w którym strona WWW zawiera taką treść. Zdaniem Sądu, autor ten na poparcie swojego stanowiska użył jednego tylko argumentu twierdząc, że w odróżnieniu od publikacji prasowych, autor wpisu internetowego ma nieograniczoną możliwość jego zmiany lub usunięcia, zaś twierdzenie to nie zawsze jest prawdziwe.
¹¹ J. Raglewski [w:] A. Zoll (red.), A. Barczak-Oplustil, G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, M. Dąbrowska-Kardas, P. Kardas, J. Majewski, J. Raglewski, M. Rodzynkiewicz, M. Szewczyk, W. Wróbel, Kodeks karny. Część szczególna. T. II. Komentarz do art. 117–277, Kraków 2006, teza 10 do art. 212, LEX/el 2011.
¹² O. Górniok [w:] O. Górniok, S. Hoc, S. Przyjemski, Kodeks karny. Komentarz. T. III (art. 117–363), Gdańsk 1999, s. 207.
¹³ 3 K 1037/33, Zbiór Orzeczeń Izba Karna 1934, poz. 55.
¹⁴ P. Hofmański, J. Satko, Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej. Przegląd problematyki. Orzecznictwo (SN 1918–2000). Piśmiennictwo, Kraków 2002, s. 29.
¹⁵ O. Górniok [w:] op. cit., s. 207–208.
¹⁶ A. Zoll [w:] Kodeks karny. Część szczególna. T. II. Komentarz do art. 117–277 Kodeksu karnego, pod red. A. Zolla, Kraków 1999, s. 645–646.
¹⁷ Wyrok SN z 8.5.1934 r., 3 K 372/34, Zbiór Orzeczeń Izba Karna 1934, poz. 260.
¹⁸ Wyrok SN z 23.12.1924 r., II K 2249/1924, Zbiór Orzeczeń Izba Karna 1924, poz. 231.
¹⁹ Postanowienie SN z 30.9.2009 r., II KK 110/09, Prok. i Pr. Nr 3–4/2010, dodatek „Orzecznictwo SN, SA, NSA i TK”, poz. 3.
²⁰ L. Gardocki, Prawo karne, Warszawa 2005, s. 263.
²¹ M. Sosnowska, Uwagi o kwalifikowanym typie przestępstwa zniesławienia [w:] Nowa kodyfikacja prawa karnego. T. XI, Wrocław 2002, s. 94.
²² T. Fołta, A. Mucha, op. cit., s. 50–51.
²³ B. Fisher, Przestępstwa komputerowe i ochrona informacji. Aspekty prawno-kryminalistyczne, Kraków 2000, s. 84.
²⁴ Dz.U. Nr 144, poz. 1204 ze zm.
²⁵ M. Świerczyński, Delikty internetowe w prawie prywatnym międzynarodowym, Kraków 2006, s. 36–49.
²⁶ Wyrok ETPCz z 2.12.2008 r., skarga nr 2872/02, Legalis.
²⁷ D. Pudzianowska, Wyrok ETPC w sprawie K.U. przeciwko Finlandii – identyfikowanie autorów publikacji, „Biuletyn PSP” Nr 11–12/2008, s. 2–3.
²⁸ A. Lach, op. cit., s. 1170.
²⁹ A. Bojańczyk, Ściganie zniesławień i zniewag internetowych, EP Nr 2 (86)/2007, s. 21–23.