Wszczęcie postępowania przeciwko osobie jako moment przerwania biegu terminu przedawnienia karalności
[hidepost=1]
Podsumowanie
Analiza prowadzona w niniejszym opracowaniu prowadzi do następujących wniosków.
Po pierwsze, przerwanie biegu terminu przedawnienia, o którym stanowi art. 102 KK, w odniesieniu do postępowania przygotowawczego, należy wiązać bądź to z chwilą wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, bądź też z czynnością przesłuchania osoby w charakterze podejrzanego, bez uprzedniego wydania takiego postanowienia.
Po drugie, samo wydanie przedmiotowego postanowienia, oprócz czynności o stricte technicznym charakterze w postaci sporządzenia przedmiotowego orzeczenia, wymaga jego uzewnętrznienia. Uzewnętrznienie to należy rozumieć jako chwilę wykreowania orzeczenia w obrocie prawnym, a w szczególności to, że przestaje być „wewnętrzną sprawą” organu, który je wydaje. Niezwłoczne ogłoszenie podejrzanemu treści postanowienia o przedstawieniu zarzutów, o którym stanowi art. 313 § 1 KPK, pełni zaś funkcję oznajmienia treści orzeczenia podejrzanemu. Instytucja ta ma ważne znaczenie dla podejrzanego przede wszystkim z gwarancyjnego punktu widzenia. Dzięki temu nastąpi przede wszystkim realizacja dyrektywy właściwego poinformowania go o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnym oraz podjęcie działań obrończych. Dla wydania przedmiotowego postanowienia, ogłoszenie to będzie miało znaczenie promulgacyjne wyłącznie wówczas, gdy chwila ta równoznaczna będzie z chwilą jego uzewnętrznienia. Wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów powinno być traktowane jako czynność niezależna od zachowania podejrzanego, tj. w tym znaczeniu, że nie może on np. swoimi obstrukcyjnymi działaniami przeciwdziałać tej czynności. Jeżeli podejrzany mógłby swoim zachowaniem wpływać na kwestię wszczęcia przeciwko niemu postępowania, to należałoby się zastanowić, czy nie jest to jakiś kolejny wyjątek od zasady ścigania z urzędu. Takiej zaś sytuacji nie sposób zaakceptować.
SUMMARY
The article discusses the institution of interrupting the running of the statute of limitation for prosecution. In the Polish criminal law this institution causes extension of basic periods of the statute of limitation for prosecution by the additional time of 5 to 10 years. Pursuant to Article 102 of the Penal Code, the running of the statute of limitation is interrupted upon initiation of criminal proceedings against a person. With respect to the preparatory proceedings, it is to be linked either to the time of issuing an order to present charges or – when the statute does not require that such an order be issued – interrogation of a person as a suspect without prior issuing of a warrant.
Apart from strictly technical actions, such as drafting of the order, the issuing of a charging order requires that it be externalized. Externalization should be understood as the time of creating the order as a legal transaction. Thereupon the order ceases to be the „internal affair” of the issuing body and becomes part of legal transactions. To „issue” a charging order, it necessary neither to announce its contents to the suspect nor to interrogate the suspect. Announcing the contents of the charging order to the suspect, referred to in Article 313 § 1 of the Code of Criminal Proceedings, performs the function of informing the suspect of its contents. This institution is very important for the suspect, primarily from the viewpoint of guarantees. Thanks to this the suspect will be duly informed of the material scope of criminal proceedings conducted against him, thus enabling him to exercise his right to defend himself. For issuing of the charging order the announcement will have a promulgatory meaning only when it is tantamount to its externalization.
[/hidepost]