Przesłanki wystąpienia z pytaniem prawnym – glosa
[hidepost=1]
Podsumowanie
Dotychczasowerozważania uprawniają krytyczną ocenę glosowanego postanowienia, co dotyczy zwłaszcza drugiej ze sformułowanych przez SN tez. Tym samym sprzeciw budzi odmowa podjęcia uchwały, pomimo że przedstawione przez sąd odwoławczy zagadnienie prawne stanowiło klasyczny wręcz przykład zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości w rozumieniu art. 390 § 1 zd. 1 KPC. Warto na koniec postawić pytanie o skutki dokonanej przez SN interpretacji tego przepisu. Odpowiedziała na nie O. Sztejner-Roszak22 podkreślając, że sąd II instancji, domagając się wsparcia merytorycznego dla swego stanowiska co do wykładni przepisu stosowanego przy rozpoznawaniu apelacji, nie powinien w uzasadnieniu pytania prawnego zdecydowanie opowiedzieć się za jedną z proponowanych koncepcji. Tę uwagę należy skierować pro memoria sędziom sądów odwoławczych, rozważających skorzystanie z instytucji pytania prawnego23.
SUMMARY
This study is aimed at assessing the interpretation of the first sentence of Art. 390 § 1 of the Code of Civil Proceedings contained in the discussed provision, as well as the related refusal to adopt a resolution by the Supreme Court with respect to the legal problem submitted for resolution by a court of appeal. The assessment of the Opinion issued by the Supreme Court is critical with respect to both issues.
Objections are raised specifically as regards the thesis that the objective of the institution provided for in Art. 390 § 1 of the Code of Civil Proceedings is not to obtain Supreme Court’s support for the position unequivocally formulated by a court of appeal as to the proper interpretation of the provision used in consideration of an appeal. The correct interpretation of that regulation leads us to a conclusion that even if in the motivations for the legal question the court of appeal declared itself clearly in favour of one of the proposed interpretation of the legal provision used in consideration of the appeal, while rejecting others, there are no grounds for the Supreme Court to refuse adopting a resolution, providing the legal question presented arouses serious doubts. As a result of incorrect interpretation of Art. 390 § 1 of the Code of Civil Proceedings, the Supreme Court failed to answer the question whether in the light of Art. 52 of the Bankruptcy and Reorganisation Law the date of the declaration of bankruptcy is decided by the beginning or the end of the day?
[/hidepost]