Praktyczne aspekty wydawania przez sąd europejskiego nakazu zapłaty
Kolejną przesłanką formalną pozwu jest obowiązek zawarcia w pozwie opisu dowodów na poparcie roszczenia (art. 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia 1896/2006). Rozporządzenie nie ogranicza środków dowodowych, które mogą zostać wskazane w pozwie na poparcie dochodzonego w nim roszczenia, powód może więc wskazać np. świadków, jeśli umowa nie została stwierdzona pismem14.
W pozwie należy wskazać okoliczności uzasadniające jurysdykcję krajową oraz uzasadniające transgraniczny charakter sprawy w rozumieniu art. 3 (art. 7 ust. 2 pkt f oraz g rozporządzenia 1896/2006).
W formularzu nie została uwzględniona rubryka, w której powód może wskazać oraz uzasadnić wybór właściwego sądu dokonany zgodnie z przepisami krajowymi. Na gruncie polskiego postępowania cywilnego, w przypadku wskazania sądu właściwego na podstawie przepisów o właściwości przemiennej lub właściwości umownej powód obowiązany jest uzasadnić swój wybór. Należy przyjąć, że uzasadnienie wyboru właściwego sądu powód powinien zamieścić w rubryce 11 formularza A.
Kolejny obligatoryjny składnik pozwu został określony w art. 7 ust. 3 rozporządzenia 1896/2006. Zgodnie z tym przepisem, pozew powinien zawierać oświadczenie powoda, że podane dane są zgodnie z jego najlepszą wiedzą i przekonaniem prawdziwe, oraz że przyjmuje on do wiadomości, że umyślne podanie nieprawdziwych informacji może skutkować zastosowaniem odpowiednich sankcji określonych w prawie państwa członkowskiego wydania. Z punktu widzenia prawa polskiego w grę wchodzi, odnośnie do sankcji, jedynie stosowanie art. 103 KPC, jednak jest to raczej sytuacja wyjątkowa. Uznano, że żadnych innych dodatkowych regulacji przewidujących sankcję dla powoda w omawianej sytuacji nie należy wprowadzać15.
Zdaniem A. Laskowskiej16, w kategorii „sankcji” można obecnie jedynie ująć przegranie przez powoda sprawy.
Kolejny element obligatoryjny pozwu został przewidziany w art. 7 ust. 6 zd. 1 rozporządzenia 1896/2006. Artykuł ten stanowi, że pozew musi być podpisany przez powoda lub, w szczególnych przypadkach, przez jego przedstawiciela.
Wyliczenie wymagań, jakie musi spełnić pozew o wydanie ENZ, należy uzupełnić o wymóg sporządzenia pozwu w języku lub w jednym z języków akceptowanych przez sąd rozpoznający sprawę, który nie jest wyrażony w art. 7 rozporządzenia 1896/2006, lecz wynika z treści pouczenia zawartego w formularzu A17.
Przykładowo, fakultatywny element pozwu przewidziany został w art. 7 ust. 4 rozporządzenia 1896/2006. Na podstawie tego przepisu składając pozew lub w późniejszym oświadczeniu, złożonym jeszcze przed wydaniem nakazu, powód może poinformować sąd, że w razie wniesienia sprzeciwu przez pozwanego, sprzeciwia się on skierowaniu sprawy do zwykłego postępowania cywilnego w rozumieniu art. 17 rozporządzenia 1896/2006 (załącznik II). Polski ustawodawca w celu uregulowania tej sytuacji wprowadził do procedury cywilnej art. 50519 § 4 KPC, który przewiduje, że w razie, gdy powód zażąda zakończenia postępowania w przypadku wniesienia sprzeciwu przez pozwanego, sąd umorzy postępowanie, orzekając o kosztach jak przy
cofnięciu pozwu.
Dokonując analizy pozwu o wydanie ENZ warto przypomnieć, że powód nie jest obowiązany załączać do tego pozwu dowodów. Na chwilę obecną należy jednak przyjąć, że prawo krajowe poszczególnych państw członkowskich może przewidywać konieczność załączania dodatkowych dokumentów nieprzewidzianych przez rozporządzenie 1896/2006.
Dysponowanie przez sąd odpisem pozwu dla pozwanego wydaje się konieczne z uwagi na treść art. 12 ust. 2 rozporządzenia 1896/2006, zgodnie z którym ENZ jest doręczany pozwanemu wraz z odpisem pozwu (por. art. 128 § 1 KPC).
Z uwagi na okoliczność, że rozporządzenie 1896/2006 dopuszcza wnoszenie pozwu przez pełnomocnika, nie reguluje zaś kwestii formalnych, zastosowanie powinny mieć przepisy krajowe (art. 26 rozporządzenia 1896/2006). Należy zatem uznać, że do pozwu o wydanie ENZ powinno być w tej sytuacji załączone pełnomocnictwo (por. art. 126 § 3 KPC, art. 7 ust. 6 rozporządzenia 1896/200618).
Rozporządzenie 1896/2006 przewiduje dwie formy wniesienia powództwa. Zgodnie z art. 7 ust. 5, pozew można wnieść w formie papierowej lub za pomocą innego środka komunikacji, w tym komunikacji elektronicznej, akceptowanego przez państwo członkowskie wydania i dostępnego sądowi wydania (chodzi tu o „court of origin”, sąd który wydaje ENZ).
Opłatę od pozwu należy ustalać według zasad ogólnych przewidzianych dla pozwu z uwzględnieniem charakteru sprawy19.
[/hidepost]