System sądownictwa i ustrój sądów powszechnych uregulowany jest w Konstytucji Republiki Czeskiej (Ústava České Republiky) i w ustawie ustawa nr. 6/2002 Dz.U., o sądach i sędziach (zákon č. 6/2002 Sb., o soudech a soudcích). Przepisy te tworzą podstawę organizacji i działalności sądów na terenie RC.

Struktura sądów w Republice Czeskiej

Artykuł 81 Konstytucji RC zawiera postulat, że moc sądowa wykonywana jest przez niezawisłe sądy w imieniu państwa. Sądy powołane są przede wszystkim do udzielania ochrony prawom. Tylko sądy mogą orzekać o winie i karze za przestępstwa (art. 90 Konstytucji RC). Jak stanowi art. 91 Konstytucji, wymiar sprawiedliwości sprawują Sąd Najwyższy, Naczelny Sąd Administracyjny, sądy wyższe, sądy regionalne i sądy powiatowe.

Sądy powiatowe (okresní soudy) stanowią podstawowy szczebel w strukturze sądów w RC. Działa ich w sumie 75. W stolicy Pradze sądy powiatowe noszą miano sądów okręgowych (obvodní soudy), bowiem Praga podzielona jest na dzielnice, które znajdują się na tym samym szczeblu administracyjnym. Sąd z uprawnieniami sądu powiatowego dla miasta Brna nazywa się Sądem Miejskim w Brnie.

Fot. 1. Fragment budynku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Brnie.

Postępowanie przed sądami powiatowymi odbywa się w kwestiach cywilnych, karnych i handlowych w I instancji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sądy w sprawach cywilnych decydują ogólnie w składzie jednoosobowym bez ławników (ławnicy występują już tylko w sprawach prawa roboczego i w wypadkach, gdzie tak stanowi ustawa). Tu można zaznaczyć, że Ministerstwo sprawiedliwości RC ma zamiar znieść w całości obecność ławników w składach sądów z powodów oszczędnościowych.

W sprawach karnych w składzie jednoosobowym sądy powiatowe decydują w wypadku, gdy chodzi o przestępstwo ustawowo zagrożone karą pozbawienia wolności do 5 lat, inaczej w składzie trzyosobowym (sędzia i dwaj ławnicy). Sądy powiatowe rozstrzygają także spory administracyjne według specjalnej części Kodeksu postępowania cywilnego, gdzie chodzi wprawdzie o prawo prywatne, ale decydował tu organ administracji publicznej (np. spory o dopłaty do ulgowej ceny telefonu komórkowego, o zapłatę za opiekę lekarską itp.).

Sądy regionalne (krajské soudy)¹ działają na szczeblu regionalnym². Sądów tych jest osiem (i sześć filii) i odpowiadają pojedynczym regionom według starego ustroju administracyjnego³. Sądy te mają dwojaką funkcję – sprawują wymiar sprawiedliwości jako sądy I instancji, jednak funkcjonują jako sądy odwoławcze przeciwko wyrokom sądów powiatowych.

W I stopniu sądy regionalne rozstrzygają niektóre spory cywilne według § 9 czeskiego KPC, np. w sprawach ochrony dóbr osobistych, roszczeń pochodzących z ustawy o prawie autorskim, sporów dotyczących innego państwa, o niezgodność z prawem strajku itp. Generalnie rzecz biorąc można powiedzieć, że chodzi o sprawy bardziej skomplikowane czy rzadko występujące. Sądy te orzekają w I stopniu także w postępowaniu upadłościowym (tzw. insolvence). Tak samo w I stopniu decydują w sprawach dotyczących prawa handlowego, np. w kwestiach rejestru handlowego, rejestru fundacji, w kwestiach statusu spółek handlowych, ich zakładania, zakładania spółdzielni i o sporach z tym powiązanych, ale też w kwestiach ochrony konkurencji, konkurencji nieuczciwej, ochrony nazwy firmy i dobrego imienia osoby prawnej itd. Skład sądu regionalnego w I instancji w dziedzinie prawa cywilnego i handlowego jest jednoosobowy (jeżeli ustawa nie stanowi inaczej). Co do postępowania karnego, w I instancji sądy regionalne decydują w sprawach o przestępstwa, które są ustawowo zagrożone karą pozbawienia wolności przynajmniej na 5 lat albo karą nadzwyczajną, co według czeskiego KK oznacza karę pozbawienia wolności na 20–30 lat czy karę dożywotnią. Sądy w takich przypadkach orzekają w składzie trzyosobowym (sędzia i dwaj ławnicy). Sądy regionalne, a dokładniej ich izby administracyjne, decydują w I instancji w sprawach sądownictwa administracyjnego. Orzekają w takim wypadku trzej sędziowie (wyjątki stanowi np. postępowanie o przyznaniu ochrony międzynarodowej, gdzie orzeka jeden sędzia).

Sądy wyższe (vrchní soudy) mają swoją siedzibę w Pradze i w Ołomuńcu (Olomouc). Nigdy nie orzekają w I instancji. Po przeniesieniu spraw administracyjnych na sądy regionalne zostało im tylko orzekanie o zwyczajnych środkach odwoławczych przeciwko wyrokom sądów regionalnych w I instancji (prawo cywilne, handlowe, karne).

Ostatnio pojawiają się głosy krytykujące istnienie sądów wyższych jako sądów niepotrzebnych i propozycje likwidacji tych sądów⁴. Uzasadnieniem takich rozważań jest przywrócenie trójszczeblowego podziału instancyjnego i zaoszczędzenie sumy przeznaczonej na funkcjonowanie tych placówek. Wynikiem ma być uproszczenie czeskiego systemu sądownictwa i skrócenie czasu trwania postępowania sądowego. Większe znaczenie ma być w przyszłości przypisane sądom powiatowym⁵.

Na najwyższym szczeblu w strukturze sądów stoją obok siebie dwie instytucje – Sąd Najwyższy i Naczelny Sąd Administracyjny. Głównym zadaniem sądów najwyższych jest ujednolicanie orzecznictwa. Sądy te co miesiąc publikują także zbiory orzecznictwa (tzw. Sbírka soudních rozhodnutí a stanovisek Nejvyššího soudu i Sbírka rozhodnutí Nejvyššího správního soudu).

Sąd Najwyższy⁶ decyduje o tzw. dowołaniach (dovolání) w sprawach cywilnych i karnych⁷. Dowołanie to nadzwyczajny środek zaskarżenia, który funkcjonuje na zasadach kasacyjnych. Zaskarżyć można tylko prawomocny wyrok sądu odwoławczego (w tym i wyroki o nadzwyczajnych środkach zaskarżenia – np. wznowieniu postępowania). Sąd Najwyższy z zasady orzeka bez rozprawy (rozprawa przeprowadzana jest tylko w wypadku przeprowadzania postępowania dowodowego lub jeżeli przemawiają za tym inne względy). Podstawy dowołania są wytyczone ściśle – musi istnieć przesłanka dowoławcza zawarta w kodeksie cywilnym lub karnym. W postępowaniu przed SN obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów. Sąd Najwyższy rozpoznaje dowołanie w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny⁸ funkcjonuje w RC dopiero od 2003 r., nawiązuje do tradycji sądownictwa administracyjnego z czasów przedwojennej tzw. I Republiki Czechosłowackiej, a nawet monarchii Austro-Węgierskiej. Sąd ten orzeka w sprawach administracyjnych o skargach kasacyjnych (kasační stížnost) przeciwko wyrokom sądów regionalnych w I instancji. Skarga kasacyjna to w sumie nadzwyczajny środek zaskarżenia, bo skierowany jest przeciw prawomocnym wyrokom. Podstawy kasacyjne są stosunkowo szeroko wytyczone. Sąd ten rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W postępowaniu kasacyjnym orzeka sąd z zasady bez rozprawy (wyjątki tam, gdzie nastąpi potrzeba przeprowadzania postępowania dowodowego albo z innych względów). Skarżący musi być w postępowaniu kasacyjnym zastąpiony przez adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny nigdy nie decyduje sam w sprawie czy też nie zmienia wyroku sądu I instancji, może tylko uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania sądowi regionalnemu albo oddalić skargę jako nieuzasadnioną. Sąd orzeka o skargach kasacyjnych w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka zaś w I instancji w sprawach wyborów do Parlamentu RC i do Parlamentu Europejskiego. Decyduje też o sporach kompetencyjnych. Sąd ten od 1.10.2008 r. funkcjonuje również jako trybunał dyscyplinarny w sprawach sędziów i prokuratorów, a od 1.11.2009 r. dla komorników sądowych⁹.

Trzeba zaznaczyć, że Trybunał Konstytucyjny Republiki Czeskiej¹⁰ (Ústavní soud České republiky) stoi obok systemu sądów powszechnych i tworzy samodzielną jednostkę, która nie jest odbierana jako „dalsza instancja”.

Funkcja i status sędziego w Republice Czeskiej

Podstawą prawną regulującą status sędziego w RC jest ustawa nr. 6/2002 Dz.U., o sądach i sędziach. Dalszym źródłem prawa jest ustawa nr. 7/2002, o postępowaniu w sprawach sędziów, prokuratorów i komorników sądowych (zákon č. 7/2002 Sb., o řízení ve věcech soudců, státních zástupců a soudních exekutorů).

Funkcja sędziego w Republice Czeskiej powstaje przez powołanie prezydenta republiki z kontrasygnatą przewodniczącego rządu albo powierzonego członka rządu. Sędziowie powoływani są bez ograniczenia czasowego.

Kandydat na sędziego musi bezwarunkowo spełniać następujące wymogi:

a)   obywatelstwo Republiki Czeskiej;

b)   pełna zdolność do czynności prawnych;

c)   nie był karany za przestępstwo umyślne, nieskazitelny charakter i doświadczenie, które będą gwarancją dla prawidłowego wykonywania funkcji sędziowskiej;

d)   ukończenie 30 lat w dniu powołania;

e)   wyrażenie zgody z powołaniem do funkcji sędziego;

f)   ukończenie wyższych studiów prawniczych w Republice Czeskiej;

g)   złożenie egzaminu sędziowskiego.

Funkcja sędziego zanika wraz z ukoń­czeniem 70 lat. Inne powody utra­ty funkcji to złożenie z funkcji sędziego poprzez wyrok senatu dyscyplinarnego NSA, zrzeczenie się funkcji (urzędu), następnie wyrokiem o niezdolności do ­wykonywania funkcji sędziego, wyrokiem o pozbawieniu zdolności do czynności prawnych lub jej ograniczeniu, wyrokiem o skazaniu za przestępstwo (w wypadku jakiejkolwiek kary za przestępstwo umyślne lub kary warunkowego pozbawienia wolności za przestępstwo nieumyślne) i pozbyciem obywatelstwa RC. Obecnie w RC toczy się dyskusja, czy nie zaniżyć wieku utraty funkcji sędziego do 65 lat. Niektórzy twierdzą zaś, że wiek emerytalny sędziów powinien być jeszcze wyższy¹¹.

Fot. 2. Budynek Naczelnego Sądu Administracyjnego w Brnie.

Sędzia odpowiada także dyscyplinarnie za przewinienia dyscyplinarne. Trybunałem dyscyplinarnym jest w rozumieniu ustawy nr. 7/2002 Dz.U. Naczelny Sąd Administracyjny. Sześcioosobowy skład orzekający w sprawach dyscyplinarnych składa się z: trzech sędziów, jednego prokuratora, jednego adwokata i jednego przedstawiciela innej profesji prawniczej (np. ze strefy akademickiej).

Jak na razie nie istnieje w RC samorząd sędziowski. Ostatnio pojawiają się głosy wspierające inicjatywy wytworzenia krajowej rady sądownictwa¹². Organem, który sprawuje nadzór nad wymiarem sprawiedliwości, to Ministerstwo sprawiedliwości RC.

Sędziowie czescy zrzeszają się w Unii sędziowskiej (Soudcovská unie), która liczy ok. 50% czeskich sędziów (liczba sędziów w RC wynosi obecnie ok. 3000) i należy do najsilniejszych związków zawodowych w Europie¹³.

Przedstawiciele SSP „Iustitia”: Katarzyna Naszczyńska, Jacek Przygucki i autorka niniejszego artykułu, na zaproszenie Stowarzyszenia Chorwac­kich Sędziów, uczestniczyli w spotkaniu w Dubrowniku. Naszym celem był nie tylko udział w zorganizowanej przez Chorwatów konferencji poświęconej doświadczeniom w zakresie stosowania EKPCz, ale przede wszystkim doprowadzenie do podjęcia przez obie organizacje bliższej współpracy, która może przejawiać się działaniami w zakresie organizacji szkoleń, seminariów i konferencji.

Z uwagi na toczące się w Polsce dyskusje na temat pozycji ustrojowej sądownictwa, a zwłaszcza relacji z Ministrem Sprawiedliwości, byliśmy szczególnie zainteresowani tym, jak uregulowane zostały stosunki pomiędzy władzą sądowniczą i wykonawczą w Chorwacji. Nasi gospodarze podkreślali, że od momentu uzyskania przez ich kraj niepodległości stale dążą do tego, aby zapewnić pełną niezależność sądownictwa od polityków, co jak się okazało w dużej mierze udało im się osiągnąć.

Szczególną rolę we wzmacnianiu pozycji chorwackich sędziów odgrywa Państwowa Rada Sądownictwa, która jest niezależnym i autonomicznym organem stojącym na straży niezawisłości i niezależności wymiaru sprawiedliwości. Jak wiadomo, z punktu widzenia realizacji tych celów kluczowy jest jej skład. W Chorwacji większość członków jedenastoosobowej Rady Sądownictwa to sędziowie, których jest aż siedmiu. Poza nimi w skład tego organu wchodzi dwóch przedstawicieli środowiska naukowego oraz dwóch przedstawicieli Parlamentu, przy czym jeden z nich musi pochodzić z opozycji. Wybory członków Rady zarządza Sąd Najwyższy, a wszyscy chorwaccy sędziowie bez względu na stanowisko służbowe są uprawnieni do udziału w głosowaniu. Ponadto, Rada nie jest zdominowana przez sędziów wyższego rzędu, ponieważ muszą być w niej reprezentowani sędziowie wszystkich szczebli (sąd miejski, okręgowy, Najwyższy), jak też wywodzący się z sądów szczególnych (sądy grodzkie oraz administracyjne). Członkami Rady nie mogą być prezesi sądów. Kompetencje Rady Sądownictwa w stosunku do sądów i sędziów są bardzo szerokie, ponieważ decyduje ona we wszystkich sprawach bezpośrednio ich dotyczących. To właśnie Rada m.in. wskazuje kandydatów na sędziów w poszczególnych sądach, decyduje o ich stanowisku służbowym, podejmuje decyzję w przedmiocie postępowań dyscyplinarnych oraz uchylenia immunitetu. Do jej kompetencji należy również powołanie i odwołanie prezesów sądów.

Minister sprawiedliwości odpowiedzialny jest za funkcjonowanie sądów od strony technicznej, co wiąże się z tym, że nadal w jego gestii znajduje się budżet wymiaru sprawiedliwości. Dążenie do jego wyodrębnienia to kolejny cel, który stawiają sobie chorwaccy sędziowie, świadomi tego, że dopiero wtedy niezależność sądownictwa będzie pełna. To również do ministra sprawiedliwości należy inicjatywa w sprawie utworzenia i zniesienia sądu, przy czym ostateczną decyzję podejmuje parlament. W pracach przygotowawczych nad siecią sądów uczestniczą jednak sędziowie, a pod uwagę bierze się szereg kryteriów, takich jak liczba ludności zamieszkującej na danym terenie, odległość do innego sądu czy ilość wpływających spraw.

Sędziowie chorwaccy podkreślali, że przy reformowaniu wymiaru sprawiedliwości nie próbują „wyważać otwartych drzwi”. Wręcz przeciwnie, starają się czerpać z dobrych wzorców w zakresie funkcjonowania sądownictwa, w tym z doświadczeń takich krajów jak Wielka Brytania czy Holandia. Mają świadomość tego, że muszą jeszcze dużo zmienić, zwłaszcza że bardzo wysokie wymagania stawia przed nimi Unia Europejska.

W dniu 17.9.2010 r. odbyła się zor­ganizowana przez Stowarzyszenie Chorwackich Sędziów konferencja, szeroko relacjonowana przez dubrownickie media, w trakcie której zaprezentowano obie organizacje, ich strukturę, zasady działania. Istotna część konferencji poświęcona została chorwackim i polskim doświadczeniom wynikającym ze stosowania EKPCz. Konferencję rozpoczął prezydent Stowarzyszenia Sędziów Chorwackich – Duro Sessa, sędzia SN, który zaprezentował swoją organizację, jak też wyraził nadzieję na owocną współpracę z sędziami polskimi, podkreślając, że Chorwaci mogą się od nas wiele nauczyć, zwłaszcza że to my jesteśmy sędziami Unii Europejskiej. Następnie sędziowie Senia Ledić z Sądu Żupańskiego w Splicie i Marijan Bitanga z Sądu Żupańskiego w Zadarze przedstawili sprawy, w których ETPCz stwierdził, że Chorwacja naruszyła przepisy EKPCz. Po zakończeniu prezentacji sędziów chorwackich. Katarzyna Nasz­czyńska opowiedziała o historii SSP „Iustitia”, zasadach i zakresie działania organizacji. Autorka niniejszego opracowania przedstawiła kluczowe orzecznictwo ETPCz w sprawach przeciwko Polsce i jego wpływ na polski wymiar sprawiedliwości. Z uwagi na to, że Polska jest niestety na piątym miejscu pod względem ilości spraw przegrywanych przed Trybunałem, trudno było przedstawić polski wymiar sprawiedliwości w korzystnym świetle. W tym kontekście wspomnieliśmy o propozycjach zmian w obowiązujących przepisach proceduralnych przedstawionych przez SPP „Iustitia” ministrowi sprawiedliwości oraz parlamentowi, których celem jest doprowadzenie do tego, aby sprawy rozpoznawane były w rozsądnym terminie.

Spotkanie z chorwackimi sędziami stanowiło doskonałą okazję do wymiany poglądów m.in. na temat przemian ustrojowych, pozycji sędziów, ich relacji z innymi władzami oraz mediami, takie będą kontynuowane. Z uwagi na to, że Chorwacja ubiega się o członkostwo w Unii Europejskiej chorwaccy sędziowie wyraźnie obawiają się tego, jaki wpływ wywrze prawo europejskie na ich praktykę. My, jako polscy sędziowie unijni, to doświadczenie mamy już za sobą, możemy więc nim się podzielić.

Podczas, gdy strajk sędziów we Francji został tymczasowo zawieszony, prokuratorzy w Quebecu idą za ich przykładem. Rozprawy karne w Quebecu nie odbywają się z uwagi na protest prokuratorów, którzy zapowiadają „walkę do końca”.

Przeładowany system sądownictwa karnego w kanadyjskiej prowincji Quebec stoi przed groźbą konieczności zamknięcia sądów z uwagi na bezprecedensowy protest Prokuratorów Koronnych (Crown Prosecutors), którzy zapowiedzieli przystąpienie do legalnego strajku w czwartek 8.2.2011 r. Protest prokuratorów w innych prowincjach Kanady trwa już od dłuższego czasu i polega na stosowaniu „strajku włoskiego”, występowania przeciwko władzom prowincji z pozwami, nielegalnych strajkach. Natomiast szczególna pozycja Prokuratorów Koronnych z Quebecu daje im prawo do legalnego strajku.

Uprawnienia tego prokuratorzy nigdy się nie domagali, jednak zostało im ono przyznane i obecnie zdecydowali się z niego skorzystać. Rządzący w Quebecu liberalny rząd przyznał im to prawo w 2003 r. ustępując wobec żądania prokuratorów poddania kwestii ich wynagrodzenia arbitrażowi, którego wynik miał być wiążący dla rządu. W wyniku tego władze prowincji narzuciły prokuratorom nowe umowy dotyczące ich wynagrodzeń. Zgodnie z tymi umowami od 2003 r. otrzymali oni jedynie niewielką podwyżkę wynagrodzeń.

„Wprawia nas w konsternację fakt, że do tego w ogóle musiało dojść. Prawo do strajku jest nie do pogodzenia z naszą rolą w społeczeństwie” – mówi Christian Leblanc, przewodniczący stowarzyszenia, które zrzesza 450 prokuratorów prowincji Quebec. Około 1000 prawników spoza prowincji również rozważa możliwość przyłączenia się do protestu¹.

„Ale tym razem musieliśmy skorzystać z tej możliwości. I tym razem będzie to walka do końca. Albo wywalczymy rozwiązania, które zaniedbywano od lat, albo przystąpimy do strajku. Starsi wiekiem i stażem koledzy zapowiedzieli, że nie wrócą do pracy dopóki nasze żądania nie zostaną spełnione”.

Od kilkudziesięciu lat Prokuratorzy Koronni prowincji Quebec skarżyli się na złe warunku pracy, braki kadrowe i zbyt niskie wynagrodzenia, a ich twierdzenia znajdują potwierdzenie w niezależnych wyliczeniach. Urząd statystyczny prowincji Quebec wyliczył, że quebeccy prokuratorzy zarabiają najmniej w całej Kanadzie, a ich wynagrodzenia są o 40% niższe niż średnia krajowa. 30 lat temu zarobki prokuratorów zbliżone były do zarobków sędziów – obecnie wynoszą jedynie ich połowę. Starsi prokuratorzy zarabiają rocznie 102,700 USD – co stanowi jedynie połowę wynagrodzenia ich kolegów z prowincji Ontario.

Z przeprowadzonego w 2010 r. audytu wynika, że w prowincji Quebec w porównaniu z innymi prowincjami występują największe opóźnienia w rozpoznawaniu spraw, jest również najmniej prokuratorów przypadających na jednego mieszkańca. Jednym z żądań protestujących jest natychmiastowe zatrudnienie 200 nowych prokuratorów.

Wprawdzie w przeszłości Jean-Marc Fournier, Minister Sprawiedliwości pro­wincji, przyznał, że „ta niekorzystna sytuacja trwa od dziesięcioleci”, to jednak jak przyznał Christian Leblanc, ta deklarowana dobra wola nie objawiła się przy stole negocjacyjnym, gdzie przedstawiciele obu stron sporu nawet nie rozpoczęli jeszcze dyskusji na temat podwyżki wynagrodzeń. Władze prowincji odmówiły jakichkolwiek komentarzy na temat przebiegu rozmów.

Christian Leblanc oznajmił, że strajkujący zgromadzili pokaźny „fundusz strajkowy” i są przygotowani nawet na długotrwały protest, jak również i na to, że ten sam liberalny rząd, który dał im prawo do strajku, teraz będzie chciał im to prawo odebrać².

Prawnicy, którzy musieli pracować w najbardziej przeładowanym sądzie w Montrealu, mogą doświadczyć chaosu w systemie sądowniczym. Jak przewiduje adwokat Debora De Thomasis – nawet najkrótszy strajk może pociągnąć za sobą efekt w postaci znacznego opóźnienia rozpraw, co w konsekwencji może spowodować masowe umarzanie spraw, bądź też ich zwracanie przez sądy prokuratorom.

„To z pewnością wpłynie na pogorszenie wizerunku podmiotów zarządzających wymiarem sprawiedliwości, jak również i pogorszenie zaufania społeczeństwa do nich” mówi Debora De Thomasis, w przeszłości przewodnicząca stowarzyszenia adwokatów prowincji Quebec i dodaje, że prokuratorzy z całą pewnością zasługują na podwyższenie ich wynagrodzeń. Konieczne jest również zwiększenie ich stanu liczebnego.

Prokuratorzy zgodzili się zapewnić pracę w niezbędnym zakresie. Będą brali udział w posiedzeniach sądowych dotyczących środków zapobiegawczych, w szczególności zwalniania sprawców z aresztu za kaucją. Będą również brać udział w już trwających rozprawach z udziałem ławy przysięgłych.

W przeszłości prokuratorzy w prowincji Quebec protestowali nielegalnie w 1998 r. i 2002 r. W prowincji Nowa Szkocja prokuratorzy strajkowali nielegalnie w 1998 r. i udało im się doprowadzić to stanu, w którym wynagrodzenie prokuratora zostało powiązane z wynagrodzeniem sędziów i stanowi ich stały procent. Z analogicznym żądaniem występują prokuratorzy z Quebecu i jest to ich podstawowe żądanie podczas negocjacji z rządem prowincji.

Strajk prokuratorów zakończył się sukcesem. Wprawdzie po dwóch tygodniach protestu, polegającego na pikietowaniu budynków rządowych oraz organizowaniu „milczącego protestu” w porze lunchu, prokuratorzy zostali zmuszeni do zakończenia protestu³, jednak minister sprawiedliwości prowin­cji Quebec Jean-Marc Fournier ogłosił, że nastąpi znaczna poprawa warun­ków pracy prokuratorów. Przewidziano utwo­rzenie dodatkowych 160 etatów, z czego 94 to nowe etaty prokuratorskie, 56 to nowe etaty personelu pomocniczego oraz 10 na zatrudnienie pracowników w niepełnym wymiarze czasu pracy. Na nowe etaty oraz podwyżkę wynagrodzeń rząd prowincji ma przeznaczyć w ciągu czterech lat kwotę 100 milionów dolarów kanadyjskich. W związku z tym minister sprawiedliwości wyraził nadzieję, że obecnie znajdą się chętni wśród prokuratorów koronnych do objęcia 30 nieobsadzonych etatów w utworzonym biurze antykorupcyjnym⁴.